شمارهٔ ۸۱

گر رعیت را به ظاهر لطف شه می پرورد

خود رعیت پادشه را با سپه می پرورد

پرورد خورشید مه را نزد دانا روشن است

حسن روی یار من خورشید و مه می پرورد

موی تو شام ابد روی تو چون صبح ازل

صبح روشن از چه رو شام سیه می پرورد

خط و خالت را سواد است از شعاع عارضت

آری آری برق در دریا شبه می پرورد

خاکساری بین که غیر از مادر آگاه خویش

کس ندیدم گوهری در خاک ره می پرورد

گر ترحم می کنی درویش را منت منه

کاین ثواب بی ریا چندین گنه می پرورد

نیست پروا مرد را حاجب ز دهر بی ثبات

دهر بی پروا تباه است و تبه می پرورد