شمارهٔ ۸۵

همچنان تیر که ناگه ز کمان می گذرد

از من آن ترک کماندار چنان می گذرد

هرکه را دست دهد منصب ما بوسه یار

از سر تخت جم و تاج کیان می گذرد

تا شبان است در این گله به راحت گذران

گرگ سگ را بفریبد چو شبان می گذرد

گر بخواهی به جهان زنده و جاوید شوی

به جهان تکیه مکن زان که جهان می گذرد

تن فولادی خود جوشن جان کردم لیک

تیر نازش عجب از جوشن جان می گذرد

عشق ورزیدن و جان خواستن از بوالهوسی است

هرکه دارد غم جانانه ز جان می گذرد

هر زیانی که ز عشق است بود مایه سود

این چه سود است که از سود و زیان می گذرد

هرکجا می گذرد در پیش از دلشدگان

بر فلک ناله و فریاد و فغان می گذرد

چه عجب روبه اگر بگذرد از بیشه ما

پا نگه دار و ببین شیر ژیان می گذرد

خرمن قدر تو را گرچه دهد دهر به باد

جو ز جوزا و که از کاهکشان می گذرد

آن بیانی که معطر کند آن کام و دهان

حرف صلح است که ناگه به زبان می گذرد

غیرت ماه فلک بین که روان می آید

عبرت سرو چمن بین که چمان می گذرد

گرچه مرگ از پی پیری است جوان غره مشو

کاین بلایی ست که بر پیر و جوان می گذرد

هرکه از حسن صور درک معانی نکند

به یقین آمده است و به گمان می گذرد

در کمین گرچه ز هرسوی کماندارانند

حاجبا تیر تو تا پر ز نشان می گذرد