شمارهٔ ۲۲

پناه ملک جهان شهریار روی زمین

تویی که حکم تو بر آسمان روا باشد

جواب امر ترا آسمان دهد لبیک

اگر چو کوه سما قابل صدا باشد

سپهر جاده مقصود خود نیابد باز

گرش نه پرتو رای تو رهنما باشد

سخای ابر ازان بر جهان محیط آمد

که با مروت طبع تو آشنا باشد

عذار ابر بهاری ازان عرق گیرد

که از سخاوت دست تواش حیا باشد

همیشه تابع تدبیر تو بود تقدیر

مدام نایب شمشیر تو قضا باشد

به جنب قدر تو افلاک نه دقیقه بود

به پیش رای تو خورشید چون سها باشد

سر عدوت چو گشنیز ازان بود بی مغز

که سرگذشتش تیغ چو گند نا باشد

در آب خنجر آیینه پیکرت پیداست