شمارهٔ ۴۹

کریم پارس و اصیل عراق شمس الدین

زهی که ملک ز نام تو یافته اعزاز

تویی که فکر تو گر بر فلک گذار کند

زلوح چرخ بخواند همه دقایق راز

براق قدر تو گر سرکشد ز عالم کون

به گرد او نرسد آسمان بیهده تاز

چو ابر دست تو گر بر سر جهان بارد

زمانه باز رهد جاودان ز رنج نیاز

شدست طاعت تو بر جهانیان مفروض

زبهر آنکه تویی از جهانیان ممتاز

ولای حضرت تو واجب است چون روزه

دعای دولت تو لازم است همچو نماز

سپهر با همه رفعت بدان شود راضی

که با تو با بد و نیک جهان بود انباز

ولی مباد که گردد شریک با چو تویی