المقامة الحادیة و العشرون - فی اوصاف بلدة سمرقند

حکایت کرد مرا دوستی که در شداید ومکاید انباز بود و در سرایر و ضمایر همراز که وقتی از اوقات بحکم تقلب اشکال آسمانی و تغلب احال زمانی قطرات باران نیسان از بلاد خراسان کم شد و چشم ابر بهاری چون چشمه خورشید بی نم آسمان منبسط طبع صاحب قبض گشت و سحاب از بیمایگی باریک نبض

در سرشت سحاب وهاب جز شحی نماند و چشم بیرحم غمام را ترشحی نه چشمه های آب نیستان از خاک بسته و جسم های خاک بستان گسسته گشت و راه سیلاب گردون از بسیط هامون بسته شد

عالم مخطط امرد گشت و بساتین از ریاحین مجرد اشکال افلاک اخضر در احوال خاک اغبر ظاهر شد نه بایان گلها را صباغی کرد ونه باد بستان را دباغی

صحن بساتین و عرصه زمین چون معلول مستسقی عطشان بود و چون محموم محرور ظمآن بقراط ابر بر عطش صبر می فرمود و در احتماء صدق میافزود تا حال بدانحال رسید و کار بدانجا کشید که عقل در آن متحیر شد و وجود طعام و شراب متعذر

فابدت صدمة الایام بؤسا

و عاد الروض عطشانا عبوسا

و با کی السحب قد حبس المآتی