شمارهٔ ۲۸ - در مدح محمود بغراخان گوید

وقت آن است که مستان طرب از سر گیرند

طره شب ز رخ روز همی برگیرند

مطربان را و ندیمان را آواز دهید

تا سماعی خوش و عیشی به نوا در گیرند

راویان هر نفسی تهنیتی نو خوانند

مطربان هر کرتی پرده دیگر گیرند

سر فریاد نداریم پگاه است هنوز

یک دو ابریشم شاید که فراتر گیرند

ساقیان گرم درآرند شراب گلگون

که نسیمش ز دم خرم مجمر گیرند

بزم را تازه تر از روضه رضوان دارند

باده را چاشنی از چشمه کوثر گیرند

ساقیانی و چگویی و چگونه یارب

که می گلگون از جام معنبر گیرند

شاهدانی که بدان معنی اگرشان یابند