شمارهٔ ۵۱ - در مدح سلطان بهرام شاه غزنوی گوید

گهر بر زر همی بارم ز یاقوت در افشانش

شدم چون ذره ای در سایه خورشید رخشانش

خیالش همچو او هیچم نمی پرسد عجب نبود

که از بیمار پرسیدن نگردی هم پشیمانش

بعمر ار چند ننهاده است یک شب روی بر رویم

برآنم تا کنم یکروز جان خویش در جانش

سکندر آب حیوان را ز ظلمت جست و اینک من

همی در چشمه خورشید بینم آب حیوانش

دهانش نقطه موهوم را ماند کنون آری

مبادا چون بر آرد خط بود بر نقطه برهانش

نشاط انگیز عقل افتاد و نزهتگاه جان آمد

می یاقوت جام او گل خورشید بستانش

در آورد این غم از پایم که چون سر برکند روزی

ز طرف چشمه یاقوت زمرد رنگ ریحانش