شمارهٔ ۶۸

ای دور ملک تو سبب دور آسمان

وی هیچ دیده چون تو ندیده خدایگان

خورشید داد و دینی جمشید تاج و تخت

دریای عفو وجودی و دارای انس و جان

هم روی روزگاری و هم پشت کارزار

هم راعی زمینی و هم راعی زمان

ابر درر نثاری و بحر گهر عطا

سعد زحل محلی و کوه فلک توان

گفته بلند موکب تو باظفر سخن

کرده دراز خنجر تو بر عدو زبان

پاشیده نور گوهر تاجت بر آفتاب

گسترده سایه گوشه چترت بر آسمان

در مدحتت گشاده ملک چون دولت لب

در خدمتت به بسته فلک چون قلم میان

شیران همی روند ز بیمت همه نگون

مرغان همی پرند ز عدلت همه ستان

بر بندگان گشاده سعادت دهان که هین

بر حاسدانت گفته شقاوت که هان و هان

بدخواه تو ز هیبت تو هست بر زمین

محبوس گور گشته چو مشک و چو زعفران