شمارهٔ ۸۲ - در مدح سلطان سعید علاء الدنیا والدین از مکه به غزنین فرستاد

هرگز بود که باز ببینم لقای شاه

شکرانه در دو دیده کشم خاک پای شاه

هرگز بود که بر من سرگشته غریب

چون روی شاه خوب شود باز رای شاه

هرگز بود که باز چو بلبل نوازم

بر گلبن مدیح به بستان سرای شاه

هرگز بود که بر سر من سایه افکند

پر کلاه بخت بفرهمای شاه

هرگز بود که باز بخندد گل دلم

در نوبهار بزم ز ابر سخای شاه

گاهی چو سایه روی نهم بر زمین ملک

گاهی چو ذره رقص کنم در هوای شاه

فخر ملوک و تاج سلاطین که چرخ گفت

بر تخت دولت است کلاه و قبای شاه

سیارگان ز چرخ برافتند چون شهاب

پای ار برون نهند ز خط وفای شاه

گوی زمین چو قبه خورشید زر شود

گر ذره برو فتد از کیمیای شاه

شاها بکعبه رفتم دانی چرا از آنک

گفتند خانه ایست معظم چو جای شاه