شمارهٔ ۶۶

ای مونس جان من کجایی

از دیده من چرا جدایی

چون دل دهدت که هر زمانی

صد باره به نزد من نیایی

در دل شغب و دغا چه داری

بی رحمت و بی وفا چرایی

از دور ببینمی پریشان

دندان چه زنی و لب چه خایی

خود نیک نیامدت کزین سان

آید ز تو بوی بی وفایی

این ناز و تکبر تو تا چند

بازار غم ترا روایی

دانم تو که از بزرگواری

فرزند مهین پادشایی

دولت شه تا جور که دارد

میراث ز خوی مصطفایی