شمارهٔ ۲۲ - در مدح امام برهان الدین گفته در بغداد

امام عالم و برهان دین لسان الحق

تویی که خامه ز مدح تو مشکبار شود

گمان مبر که ز صدر تو خادم داعی

همی به جای دگر جز باضطرار شود

بدان خدای که در کارگاه قدرت او

خزان کهنه به تدریج نوبهار شود

فتاده خون به رحم یار دلستان گردد

فکنده آب صدف در شاهوار شود

که روزگار باغراضم از تو دور انداخت

و گر بگویم ترسم که روزگار شود

عزیز دولت و دین باد تا مگر دانی

که هر چه هست چو بسیار گشت خوار شود

ز بس اقامت خورشید زرد روی رود

قیاس چون سفری کرد لعل کار شود

سپید پوش شود ماه وقت استقبال

در اجتماع ز زحمت سیاه سار شود

چرا عزیز و گرامی بود به اول ماه

از آنکه آخر مه یک دو شب شکار شود

نهال تا که بود بر درخت شاخ بود

چو شد جدا ز درختان میوه دار شود