غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۴۲

ز افسانه کی به شب مژه ما به هم رسد از حرف و صوت کی لب دریا به هم رسد

شمارهٔ ۱۴۳

هرکس که نظر باز به آن زلف دوتا شد درحلقه زنجیر نظر بند بلا شد هر ذره خاکیست جدا تشنه خونی رحم است بران قطره که از بحر جدا شد

شمارهٔ ۱۴۴

سخن چون می سرایم کلک شکربار می سوزد گلوی این نی از شیرینی گفتار می سوزد دل از خامی چرا بندم به برق عمر مستعجل نفس در سینه ام از گرمی رفتار می سوزد

شمارهٔ ۱۴۵

رنگت به خون لاله قدح در خمار زد بوی تو راه قافله نوبهار زد خورشید را نگشته میسر درین بساط نقشی که از رخ تو دل داغدار زد

شمارهٔ ۱۴۶