شمارهٔ ۷۵
حزین لاهیجیدر دهر دنی که هست شیرینش تلخ
یک دم نزدیم خوش نه در شام و نه بلخ
قدم چو هلال شد ز بار مه و سال
تا چند بریم غره را باز به سلخ
در دهر دنی که هست شیرینش تلخ
یک دم نزدیم خوش نه در شام و نه بلخ
قدم چو هلال شد ز بار مه و سال
تا چند بریم غره را باز به سلخ