شمارهٔ ۱۹۶
حزین لاهیجیگرچه در بزم جهان گردن میناست بلند
یک سر و گردن از او نشیه صهباست بلند
می کند سلسله شور جهان کوتاهی
بس که آوازه آن زلف چلیپاست بلند
فیض تشریف جنون بر قد رسوایی ما
کوتهی تا نکند دامن صحراست بلند
برسر منصب پروانگیت در محفل
شمع را تا به سحر گردن دعواست بلند