شمارهٔ ۲۱۶

در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود

بی تو گل در نظرم لاله پیکانی بود

من بتخانه نشین را ز چه رو کرد خراب

کفر زلف تو که آشوب مسلمانی بود