شمارهٔ ۲۲۷

دلم شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتد

چو آن شبنم که درگلزار برگلهای تر غلتد

نه پای رفتن و نی دست دامنگیریش دارم

درین بی دست و پایی ها مگر اشکم به سر غلتد

درین بزم آن قدر از خود ز خودکامی طمع دارم

کزین پهلو سپند من به پهلوی دگر غلتد

سرت گردم مکن منع از تپیدن نیم بسمل را

رسد عاشق به آرامی چو در خون جگر غلتد