شمارهٔ ۲۶۵
حزین لاهیجیقناعت چون گهر با ساغر و مینای خودکردم
چو چشم خوش نگاهان مستی از صهبای خود کردم
نمی آید ز رشک از سینه تا لب هرگز آوازم
دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم
قناعت چون گهر با ساغر و مینای خودکردم
چو چشم خوش نگاهان مستی از صهبای خود کردم
نمی آید ز رشک از سینه تا لب هرگز آوازم
دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم