شمارهٔ ۴۰ - و له ایضا

بتم چو ساغر یاقوت ناب می گیرد

گل از حرارت می در گلاب می گیرد

از آن نفس که بدیدم به خواب چشم خوشت

گمان مبر که مرا بی تو خواب می گیرد

مگر ز روی تو یک ذره می شود پیدا

که مه هلال شد و آفتاب می گیرد

فروغ چهره خوبت که آب رویم برد

چه آتشی است که در شیخ و شاب می گیرد

من از برت نگریزم که الچی غم تو

چو رستم است که افراسیاب می گیرد

درون کوی خرابات نیستی حیدر

به یاد لعل تو جام شراب می گیرد

فروغ باده لعلی درون جام بلور

چو آتش است که از روی آب می گیرد