بخش ۱ - باب ذکر اهل الصُّفَّة

بدان که امت -کثرهم الله- مجتمع اند بر آن که پیغامبر را -علیه السلام- گروهی بوده اند از صحابه -رضوان الله علیهم اجمعین- که اندر مسجد وی ملازم بودند و مهیا مر عبادت را و دست از دنیا بداشته بودند و از کسب اعراض کرده بودندو خدای -عز و جل- از برای ایشان را با پیغمبر -علیه السلام- عتاب کرد عز من قایل ولاتطرد الذین یدعون ربهم بالغدوة والعشی الآیه ۵۲/الانعام و کتاب خدای -عز و جل- به فضایل ایشان ناطق است و پیغمبر را -علیه السلام- اندر مناقب ایشان اخبار بسیار که به ما رسیده است اندر ذکر ایشان -رضي الله عنهم اجمعین- و ما طرفی اندر مقدمه این کتاب گفته ایم

ابن عباس رضی الله عنه روایت کند از پیغمبر علیه السلام وقف رسول الله صلی الله علیه و سلم علی اصحاب الصفة فرأی فقرهم وجهدهم و طیب قلوبهم فقال ابشروا یا اصحاب الصفة فمن بقی من أمتی علی النعت الذی أنتم علیه راضیا بمافیه فانه من رفقایی فی الجنة

معنی این خبر آن بود که چون پیغمبر علیه السلام بر ایشان برگذشت و مر ایشان را بدید باستاد و خرمی دل ایشان اندر فقر و مجاهدت بدید گفت بشارت مر شما را و آن که از پس شما بیایند به صفت شما و اندر فقر خود راضی باشند ایشان نیز از رفیقان من اند اندر بهشت