بخش ۶۳ - ۶۳ ابوالقاسم ابراهیم بن محمّد بن محمویه النّصرآبادی، رضی اللّه عنه

و منهم مبارز صف صوفیان و معبر احوال عارفانابوالقاسم ابراهیم ابن محمدبن محمویه النصرآبادی رضی الله عنه

وی اندر نشابور چون شابور اندر نشابور بود به علو حال و مرتبه رجال به جز آن که عز ایشان اندر دنیا بود و از آن وی اندر آخرت و وی را کلام بدیع و آیات رفیع است مرید شبلی بود و استاد متأخران اهل خراسان بود اندر عصر وی چون وی نبود اعلم و اورع اهل زمانه بود اندر فنون علوم

از وی می آید که گفت أنت بین نسبتین نسبة إلی آدم و نسبة إلی الحق فاذا انتسبت إلی آدم دخلت فی میادین الشهوات ومواضع الآفات والزلات وهی نسبة تحقق البشریة لقوله تعالی انه کان ظلوما جهولا ۷۲/الاحزاب و إذا انتسبت إلی الحق دخلت فی مقامات الکشف و البراهین والعصمة و هی نسبة تحقق العبودیة لقوله تعالی و عباد الرحمن الذین یمشون علی الأرض هونا ۶۳/الفرقان تو اندر میان دو نسبتی نسبتی با آدم و نسبتی با حق تعالی چون با آدم نسبت کردی اندر میادین شهوت ها و مواضع آفت ها و زلت ها افتادی که نسبت طبیعت بی قیمت بود و چون به حق نسبت کردی اندر مقامات کشف و برهان و عصمت و ولایت افتادی آن نسبت به آفت بشریت بود واین نسبت تحقیق عبودیت نسبت آدم اندر قیامت منقطع شود و نسبت عبودیت همیشه قایم بود تغیر بدان راه نیابد چون بنده خود را به خود یا به آدم نسبت کند کمال این آن بود که گوید انی ظلمت نفسی۱۶/القصص و چون به حق نسبت کند آدمی محل آن بود که حق تعالی گوید یا عباد لاخوف علیکم الیوم ۶۸/الزخرف والله اعلم