بخش ۱۹ - فصل

بدان قواک الله که این متداول است میان خلق و کتاب و سنت بدان ناطق است لقولهتعالی ألا إن اولیاء الله لاخوف علیهم ولاهم یحزنون ۶۲/یونس و نیز گفت نحن اولیاءکم فی الحیوة الدنیا ۳۱/فصلت و جای دیگر گفت الله ولی الذین امنوا ۲۵۷/البقره

و پیغمبر گفت صلی الله علیه و سلم إن من عباد الله لعبادا یغبطهم الأنبیاء و الشهداء قیل من هم یا رسول الله وصفهم لنا لعلنا نحبهم قال علیه السلام قوم تحابوا بروح الله من غیر أموال و لاأکساب وجوههم نور علی منابر من نور لایخافون إذا خاف الناس ولایحزنون إذا حزن الناس ثم تلا ألا إن أولیاء الله لاخوف علیهم ولاهم یحزنون ۶۲/یونس

و نیز پیغمبر صلی الله علیه و سلم گفت که خداوند گفتعز و جل من آذی لی ولیا فقد استحل محاربتی

و مراد از این آن است تا بدانی که خدای عز و جل را اولیاست که ایشان را به دوستی و ولایت مخصوص گردانیده است و والیان ملک وی اند که برگزیدشان و نشانه اظهار فعل خود گردانیده و به انواع کرامات مخصوص گردانیده و آفات طبیعی از ایشان پاک کرده و از متابعت نفسشان برهانیده تا همتشان جز وی نیست و انسشان جز با وی نی پیش از ما بوده اند اندر قرون ماضیه و اکنون هستند و از پس این تا الی یوم القیامه می خواهند بود از آن چه خداوند تعالی مر این امت را شرف داده است بر جمله امم و ضمان کرده که می شریعت محمد را صلی الله علیه نگاه دارم چون برهان خبری و حجج عقلی امروز موجود است اندر میان علما باید تا برهان عینی نیز موجود باشد اندر میان اولیا و خواص خداوندتعالی