شمارهٔ ۴۲

ز جانان مهر و از ما جان فشانی ست

جواب مهربانان مهربانی ست

همی گوید لبش کاینک من و تو

گرت سودای آب زندگانی ست

تو آن شمعی که جان پروانه توست

که را پروای شمع آسمانی ست

دم عیسی به انفاست چه ماند

که زین حاصل حیات جاودانی ست

حیاتم با تو در ایام پیری

بسی خوشتر ز سودای جوانی ست

خوشا روزی که هم راز تو باشم

ولی از مردم چشمم گرانی ست

همام مهربان را از لبت هم

نصیبی هست و آن شیرین زبانی ست