شمارهٔ ۸۴

آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بود

چندان که ناز بیش کند نازنین بود

وقتی در آب و آینه می بین جمال خویش

کز روزگار حاصل عمرت همین بود

با خود نشین و همدم و هم راز خویش باش

حیف آیدم که با تو کسی همنشین بود

ای دوست آن خیال جوانی بود نه عشق

هر دوستی که تا نفس واپسین بود

روزی که زین جهان به جهان دگر شوم

در جان من خیال تو نقش نگین بود

هر جا که می روی قدمی باز پس نگر

سرها ببین که بر سر روی زمین بود

بر آدمی ملایکه انکار کرده اند

معلومشان نبود که انسان چنین بود

کاغذ ز شرم پاره شود بشکند قلم

گر صورتت برابر نقاش چین بود

چون از لبت همام حدیثی کند تمام

ز آب حیات بر سخنش آفرین بود