شمارهٔ ۹۷

سال ها باید که چون تو ماهی از دوران برآید

یا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید

در میان کفر زلفت نور ایمان می نماید

پیش زلف کافر تو مؤمن از ایمان برآید

چون تماشا را در آیی ای نگارستان به بستان

نعره های عشق بازان از گل خندان برآید

چشم مستت گر نماید التفاتی سوی یاران

بر تو دشواری نباشد کار ما آسان برآید

چشمه خورشید روزی لایق رویت نیفتد

تا قیامت گرچه گرد گنبد دوران برآید

پیش آن لب مانده حیران می دهم جان حیف باشد

گر بر آب زندگانی تشنه ای از جان برآید

کی همام خسته دل را جان بیاساید زمانی

گر نه بوی مشک بوی از منزل جانان برآید