شمارهٔ ۱۳۱

چشم خود را دوست می دارم که رویش دیده ام

عاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیده ام

ای حریفان من در این مذهب نه امروز آمدم

عشق او در مجلس روحانیان ورزیده ام

چون سماع عاشقانش گرم شد روز الست

من به پهلو زان جهان تا این جهان گردیده ام

عالم صورت حجاب روی معشوق من است

پرتوی از حسن تو در روی خوبان دیده ام

سرو را گفتم چرا می لرزی از باد صبا

گفت دارد بوی او از بوی او لرزیده ام

در گلستان یار ما وقت سحر چون می گذشت

گفت گل انصاف من بر روی خود خندیده ام

مشک را بر بوی زلفش بر گریبان بسته ام

لاله و گل را به یاد رنگ او بوییده ام