شمارهٔ ۱۶۸

ای سواد زلف تو سودای من

روی تو خورشید مهرافزای من

دل میان زلفت و من ره نشین

فرق بین از جای او تا جای من

فتنه همسایگان شب تا سحر

در میان کوی تو غوغای من

از وصالت گر چه محرومم خوش است

با خیالت عشق بازی های من

دل به پیری هم جوانی می کند

وه ز دست این دل برنای من

لایق حسن جهانگیر تو نیست

جز سخن های جهان پیمای من