شمارهٔ ۱۸۱

چو بالای تو گر سروی میان بوستانستی

از آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی

ز وصف یک سر مویت شدی عاجز بیان من

به جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی

همی خواهم که او با من کند یاری چو جان با تن

جهان ما را جنانستی گر او ما را چنانستی

به روی عالم آرایش که گر خاک کف پایش

سرم را دست می دادی به جان هم رایگانستی