شمارهٔ ۱۹۷

کیست کاین فتنه نشاند که تو می آغازی

کیست بر روی زمین کش تو نمی اندازی

نیست در جمله جهان مثل تو صاحب حسنی

چشم را گوی که زو دیده ام این غمازی

پیش از آن کز غم تو خانه بپردازد دل

خوش بود گر نفسی با دل من پردازی

همچو نایم به دم و ناله بسی داشته اند

چه بود نیز چو چنگم نفسی بنوازی

گر شود جمله جهان خصم مپندار که دست

دارم از دامنت ای دوست به بازی بازی

ذره ای کم نکنم در هوست هیچ عیار

گر صدم بار چو زر در غم خود بگدازی

نازنینی و شد اندر سر ناز تو همام

شد حقیقت که بدان روی نکو می نازی