شمارهٔ ۲۱۰

ز بهر تو باید مرا زندگانی

که شیرین تری از زمان جوانی

جهان با حضور تو خوش می نماید

مباد از تو خالی که جان جهانی

زمان با وجود تو گوید زمین را

که اکنون تو روشن تر از آسمانی