شمارهٔ ۲۱۴

می کند بوی تو با باد صبا همراهی

خلق را می دهد از بوی بهشت آگاهی

اثر کفر نماندی به جهان از رویت

گر نکردی سر زلفت مدد گمراهی

خجلم زان که به رخسار تو گویم ماهی

کز تو تا ماه تمام است ز مه تا ماهی

آفتاب است که مشهور جهان است به حسن

چشم بد دور ز رویت که چو مه پنجاهی

همه جویند تو را تا تو که را می جویی

همه خواهند تو را تا تو که را می خواهی

ما گدایان شرف از خاک درت یافته ایم

آستانت نفروشیم به تخت شاهی

گر بود سوی همامت نظری ور نبود

از درت دور نگردد چو سگ خرگاهی