بخش ۴ - حکایت

قصه خوانی بر سر حرفم رسید

گفت روزی شیخ عالم بوسعید

با مرید چند بیرون شد به گشت

از قضا بر آسیایی برگذشت

در تحیر ماند از آن سرگشتگی

با همه تیزی بدان آهستگی

با مریدان گفت پس رازی نهفت

با من این سنگ از زبان حال گفت

کاین همه دام از پی یک دانه چیست

همچو او باش این همه افسانه چیست

با همه سرگشتگی باری به پشت

می دهم نرم ارچه می یابم درشت

گر گرانی باشدم از یار خویش

هم سبک روحم من اندر کار خویش

ای دل سنگین گران جانی مکن

کار جانبازان به نادانی مکن

کم زنی را پیشه کن در راه دین

کم زنی بیش از همه یابی یقین

کمتر از کم شو اگر داری خبر

این طریق کاملان است ای پسر

گر تو را با کار خود کاری بدی

طاعت صد ساله زناری بدی

بی نیازی بر نتابد بود تو

تاب این آتش ندارد عود تو

از تو بد مستی نمی باید تو را

زانکه دع نفسک همی آید تو را