بخش ۱۲ - رسیدن نامه ی کوش به مانوش و فرستادن نامه به سوی کوش

چنین تا به درگاه مانوش شد

همه رنج راهش فراموش شد

چو مانوش برخواند گفتار شاه

ز اندیشه شد رنگ رویش چو کاه

فرستاده را گفت کاین شاه نو

اگرچه بزرگ است و جنگی و گو

شمردن نباید مرا ز آن شمار

که کرده ست زنگی و تازی شکار

گر آهنگ آن بارگاه آورم

چو ریگ بیابان سپاه آورم

بفرمود کاو را فرود آورید

به پیشش می و جام و رود آورید

به دلش اندر اندیشه آمد پدید

یکی پاکدل ز انجمن برگزید

بدو گفت نزد فرستاده شو

سخن خواه از او هر زمان نو به نو

نشان رخ خسرو از وی بجوی

چنانچون بگوید مرا بازگوی