بخش ۸۷ - بازگشت شاه چین و رفتن آتبین به نزد طیهور

بدانست سالار چین کان سخن

چنان است کافگند آن مرد بن

بفرمود تا برنهادند بار

سوی چین کشیدند از مرغزار

شد از رفتنش آتبین شادمان

تو گفتی سرآمد مر او را غمان

فرستاد لختی سواران ز پس

بجستند بیشه ندیدند کس

بر آن کوه یک هفته کرد او درنگ

نیامد دلش سیر از آن خاره سنگ

به شبگیر هشتم بنه برگرفت

فرود آمد از کوه و ره برگرفت

همی رفت تا پیش دریا کنار

سراپرده زد بر لب جویبار

سپاه بهک دید و کشتی و ساز

ز ماچین همانگه رسیده فراز

بسی گونه گون هدیه و خوردنی

ز پوشیدنی هم ز گستردنی