بخش ۲۳۲ - رای زدن فریدون با قارن در کار کوش

ز گفتار ایشان دژم گشت شاه

همی از تن خویش دید آن گناه

همی گفت کای برتر از ماه و مهر

به دل در تو آراستی کین و مهر

به گیتی تو دادیش چندان زمان

که در خویشتن گردد او بدگمان

شود ناسپاس از تو یکبارگی

نه یاد آیدش مرگ و بیچارگی

بفرمود تا قارن رزم زن

بیامد شتابان بدان انجمن

بپرسید و بنشاند و بنواختش

به چرخ برین سر برافراختش

بدو گفت کای نیک یار من

دلیر و سوار و سپهدار من

یکی تیز گردان بدان رای و هوش

که جانم بپردازی از رنج کوش

جهان پر ز داد است بر کامگر

مگر چین و مکران و آن بوم و بر

همه روی گیتی به خواب اندراند

مگر چین کزآن سگ به تاب اندراند

ز رنج کسان و ز روز دراز