بخش ۱۴ - رفتن شاه بهمن به هزیمت از شهر بلخ و خواب دیدن شاه

همی زخم شد تا بر و گردنش

به خاک اندر آمد به ناگه تنش

بزد تیغ و زنجیر ببرید خوار

برون رفت با نامور شهریار

دلیران ز تیغش گریزان شدند

چو گاه خزان برگ ریزان شدند

چو بشکست دروازه و بند را

فرو خوابنید او تنی چند را

برفتند لختی و شب تیره گشت

ز دیدن همه دیده ها خیره گشت

جدا گشت از او شاه یزدان شناس

به یک راه شاه و به یک راه پارس

پس آمد خبر نزد لؤلؤ که شاه

رها گشت و گشتست رویین تباه

از آن بزم برخاست بانگ و خروش

دل و مغز لؤلؤ برآمد به جوش

همه بر نشستند و بشتافتند

به هر راه لشکر همی تافتند