شمارهٔ ۲۴

این جهان بی وفا با کس نکرده ست او وفا

درد از او بسیار باشد زو نمی آید دوا

هر درختی کاو کشد سر بر فلک از بار و برگ

هم بریزاند به قهرش عاقبت باد فنا

گر صدف پنهان شد اندر بحر بی پایان چه غم

گوهر ذات شریفت را همی خواهم بقا

گوهری شهوار از دریای لطف آمد برفت

کاندر این عالم نمی داند کسی او را بها

یارب آن در معانی را ز لطف بی دریغ

در میان درج اقبالش نگه دارد خدا

شکر معبودی ز جان گویم که بنای ازل

گلشن اقبال عمرت را کنون کرده بنا

روز هیجا در نبردت رستم و اسفندیار

گرد نعل مرکبت کردند باری توتیا

جز دعای دولتت ورد زبانم هیچ نیست

آخر از دست فقیران خود چه خیزد جز دعا

بعد از این تصدیع و گستاخی که کردم در جهان

من دعای دولتت گویم بجز مدح و ثنا