شمارهٔ ۱۵۳

دلم ز درد فراقش فغان برآورده ست

مرا فراق عزیزان ز جان برآورده ست

گل وصال امید درخت دلداران

به بخت من همه جور زمان برآورده ست

ز تیر غمزه اش ای دل حذر کنی اولی

که ترک مست ز ترکش کمان برآورده ست

رخش ز شرم ببرده ست رنگ و بوی گل

لبش به شکر مصری زیان برآورده ست

میان صحن چمن قامت چو شمشادش

دمار از قد سرو روان برآورده ست

اگرچه نیست جهان را وفا ولیک ز بخت

جفا دو دست به کار جهان برآورده ست

به کام دشمن بدگو همیشه باد آنکس

که دوستان همه از دوستان برآورده ست