شمارهٔ ۳۴۱

ماه رویا مه رویت چه جهان آرایی ست

در چمن قامت سرو تو چه بی همتایی ست

هوس زلف سیاه تو همی پخت دلم

عقل گفتا بپز این دیگ که خوش سودایی ست

در غم حسرت دیدار تو ای جان و جهان

نیک در دیده ما بین که چه خون پیمایی ست

ای بلادیده دل من تو نمی دانستی

که بلای غم عشق تو هم از بالایی ست

افعی زلف تو چون بخت بدم شوریده ست

جادوی چشم تو بنگر که چه مارافسایی ست

گر خرامی به گلستان دل و دیده ما

بنشین سرو روان گرچه محقر جایی ست

دل من رای بدان زد که تو را گیرد دوست

مگذر ای دوست از این رای که بس خوش رایی ست

هیچ دانی ز سر لطف که درگاه سخن

طوطی لعل لبان تو چه شکرخایی ست

من سرگشته از این بیش ندانم ز غمت

که ز شور سر زلفت به جهان غوغایی ست