شمارهٔ ۷۹۶

در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

وان ستمگر می نگوید ترک آزارم هنوز

سال ها تا گلبن مقصود را می پرورم

زآب چشم و بر نمی آید گل از خارم هنوز

گرچه بر باد هوس شد خرمن امید من

تخم مهرش بر جبین دوستی کارم هنوز

گرچه صد داغست بر جانم ز هجران نگار

داغ مهرش بر جبین دوستی دارم هنوز

دلبر از کوی محبت پای اگر بیرون نهاد

من به دست ناامیدی سر نمی خارم هنوز

زاری و افغان من بی او گذشت اندر فلک

وآن نگار آگه نگشت از ناله زارم هنوز

گرچه در مهرش مرا جان و جهان از دست رفت

همچنان رحمت امیدست از جهاندارم هنوز