شمارهٔ ۲۳جهان ملک خاتوندر مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراهاای مرا پشت دل ز هجر تو نوندیده من چو اشک بارد خوندر فراق رخ چو ماه و خورترخ من شد ز اشک گلگون خون
