شمارهٔ ۷۲ - در مدح خواجه بهاء الدین

ای ترا بخت ندیم آمده دولت دمساز

وی ترا چرخ رفیق آمده انجم همراز

ای شده منجلی از دانش تو سینه عقل

وی شده ممتلی از بخشش تو معده آز

خواجه شرق بهاء الدین مخدوم جهان

که سوی درگه عالیت برد چرخ نماز

ای زانصاف تو گشته بره همخانه گرگ

وی باقبال تو تیهو شده همخابه باز

بادل روشن تو تابش از صبح محال

با کف راد تو باریدن از ابر مجاز

نه بجز ماه درین دور دگر کس نمام

نه بجز مشک درین عهد دگر کس غماز

دولتت هست و خرد بیش چه در میبابد

زین دو گر فرصت توفیق بود خیری ساز

پشت ظالم شکن و نصرت مظلومان کن

گنه مجرم بخشا دل درویش نواز

بغنیمت شمر ایخواجه در ینمدت شغل

از دل سوخته گر بکنی بیخ نیاز

دست دست تو و ضربت بکفت داد بخواه

بزن و دست ببر آخر از ین شعبده باز