شمارهٔ ۹۰ - درمدح صدرالدین

ای طالع نگون ز تو تا کی قفا خورم

وی چرخ واژگون ز تو تا کی جفا برم

روزی بخشم بشکنم این مهر مهر تو

وین پرده کبود تو بر یکدگر درم

از دور تو چه باک که من قطب ثابتم

وز نحس تو چه بیم که من سعد اکبرم

وجه کباب از جگرم کن که لاله ام

وقت شراب خون دلم خور که ساغرم

چون عود بهر بوی بر آتش نشانیم

آتش چه حاجتست که من مشگ اذفرم

از سرو سالخورده نیم سرفراز تر

آنرا چه میکنی تو که من شاخ نو برم

از سرد و گرم تو بدر آیم که در هنر

خوش طبع وسرخروی چویاقوت احمرم

من درگهی گزیده ام از بهر دفع تو