شمارهٔ ۱۱۶ - چیستان بنام شمشیر و تخلص بمدح ملک عز الدین

چیست آن آخته آینه گون

نه صدف لیک بگوهر مشحون

بوده در تنگ یکی سنک نهان

مانده در حبس یکی جنس نگون

تندیش را اثر خاطر تیز

نرمیش را صفت طبع زبون

آتشی گشته مرکب با آب

لاجوردی که بلولو مقرون

روشن و پاک چو دست موسی

بزر و سیم چو گنج قارون

نقشها یافته بی خامه و رنگ

همه درهم شده چون بوقلمون

در نظر گوهر و رنگش بمثل

چون ستاره است بر اوج گردون

چون سیاوش و خلیل از پاکی

سرخ روی آمده زاتش بیرون

روی پر اشک و دلش پر آتش

همچو اندر غم لیلی مجنون

آتشی بوالعجب آمد گهرش

که شود تیزیش از آب فزون

وین عجب تر که چو آبش دادی

تشنه تر باشد آنگاه بخون