شمارهٔ ۳ - در مدح علاءالدوله

با من آخر صنما جنگ چرا باید داشت

وز منت بیهده دل تنگ چرا باید داشت

با عدو مردمی و وصل چرا باید کرد

با من این عربده و جنگ چرا باید داشت

گر کنی سوی من آهنگ روا نیست و لیک

ببد اندیش من آهنگ چرا باید داشت

من باصحاب تظلم بدر نصرت دین

زده در دامن تو چنگ چرا باید داشت

آن خداوند که اقبال فلک بنده اوست

پیکر حادثه از پای در افکنده اوست

صنما دل ز تو مهجور نخواهم کردن

جان ز هجران تو رنجو نخواهم کردن

هر که مهجور شد از جور تومه جور نداشت

پس دل از روی تو مهجور نخواهم کردن

دل و جانرا که زهر چیز گرانمایه ترست

جز بر اندوه تو مقصور نخواهم کردن

خویشتن جز با یادی علاء دولت

بر صف هجر تو منصور نخواهم کردن

آن خداوند کز او روز ضلالت سیهست

خسرو تا جوران آنکه ز جمشید بهست