شمارهٔ ۱۲۵
جمالالدین عبدالرزاق اصفهانیدست در دامن فلان زده ایم
پشت پا بر همه جهان زده ایم
آبرو زان به باد بر دادیم
کآتش اندر میان جان زده ایم
نیست از ناله هیچ فایده
زین سبب قفل بر دهان زده ایم
در چنین رنج گویدم تن زن
نتوان زد ولیک هان زده ایم
مکن ای دوست قصد جان چندین
که به صدگونه سوزیان زده ایم
رخ ز من درمکش که با رخ تو
طعنه بر ماه آسمان زده ایم
آه ازآن لاف های بی معنی
کز تو در پیش این و آن زده ایم