شمارهٔ ۱۲۷

خود بخود خواستم اینعشق علی الله چکنم

محنت من ز من آمد گله زانمه چکنم

نتوان خوردغم ار در ره او کشته شوم

صد هزارند چو من کشته درین ره چکنم

همه دم گویی از خشم که جانت ببرم

چند گویی ببر و باز رهان وه چکنم

پردلی شرط نباشد چوره عشق روی

من و زلف تو توکلت علی الله چکنم

عمر بگذشت مرا و تو همیگویی صبر

ور اجل دامن من گیرد ناگه چکنم

برمن آنست که تا روز نخسبم زغمت

چون تو از ناله من نیستی آگه چکنم

دورباد ارتو جز از من بکسی درنگری

پس ببینی بحقیقت که من آنگه چکنم