شمارهٔ ۴
جمالالدین عبدالرزاق اصفهانییاری که دل من است مسکن او را
هر لحظه بهانه ایست با من او را
زانجا که جمال اوی و بدخویی اوست
نی دوست توان خواند و نه دشمن او را
یاری که دل من است مسکن او را
هر لحظه بهانه ایست با من او را
زانجا که جمال اوی و بدخویی اوست
نی دوست توان خواند و نه دشمن او را