شمارهٔ ۷

گذشت عمر و نکردیم هیچ کار دریغ

نه یک دریغ که هر دم هزار بار دریغ

هنوز دامن کامی به کف نیامده بود

که شد ز دست گریبان اختیار دریغ

بهار عمر به غایت شکفته بود ولی

گل مراد نچیدم در این بهار دریغ

به دست بود مرا جام خوش گوار حیات

به خاک ریختم آن جام خوش گوار دریغ

متاع عمر گران مایه صرف شد به هوس

فتاد از کفم آن جام خوش گوار دریغ

به بوی آن که گلی زاین چمن به دست آید

شکست در قدم دل هزار بار دریغ

بدان امید که روزی نظر کند بختم

برفت عمر گرامی در انتظار دریغ

وصال دوست میسر نشد به کوشش و رنج

دریغ آن طلب و سعی بی شمار دریغ

طبیب عشق که درمان درد ها همه کرد

مرا گذاشت چنین زار و دل فگار دریغ

هر آن نفس که نه بر یاد عشق او زده ام

کنون به هر نفسی می زنم هزار دریغ

جنید خواست که از وی به جان بماند باز

بماند در نظر خلق شرمسار دریغ