شمارهٔ ۷۹

یار ما بی وفاست چه توان کرد

عادت او جفاست چه توان کرد

مهر دیرینه وفای مرا

این زمان کین جزاست چه توان کرد

هر امیدی که ما به او بستیم

چون سراسر هباست چه توان کرد

ما ز جان دوست دار آن دل بر

دشمن جان ماست چه توان کرد

در وفایش چو خاک ره گشتیم

ور به خونش رضاست چه توان کرد

پادشاه است او و فرمانش

بر تن و جان رواست چه توان کرد

درد دل با طبیب گفتم دوش

گفت صبرش دواست چه توان کرد

ای جنید از کسان چه می رنجی

هر چه هست از خداست چه توان کرد