شمارهٔ ۲
جویای تبریزیدرونم بی تو شد دریای خون از شوق دیدن ها
حبابش داغ های سینه موجش دل تپیدن ها
تپیدن می کند محروم تر از دولت وصلت
که سازد موج ها را عین دریا آرمیدن ها
به مطلب می رسد هرکس خلاف نفس بگزیند
به مقصد عاقبت خواهی رسیده زین تپیدن ها
مرو دنبال صید مطلب ای بیگانه از مطلب
که در آخر به سر خواهی درآمد زین دویدن ها
ز خود رایی چو معشوق تو جویا عالمی دارد
تبسم گونه ای در عین رنجش واکشیدن ها
چنان افکنده دام دلبری زلفت به محفل ها
که می آید صدای ناله زنجیر از دل ها
قدم بردار در راه سلوک ای غافل از مطلب
که غیر از وادی بی خود شدن پیش است منزل ها
به مطلب می رسی گر از سر خود دست برداری
در این وادی شود از بی خودی ها حل مشکل ها
شود نیسان لطفش گرم ریزش چون بر اعمالت
نماید جمع از یک دانه اشک تو حاصل ها
نمی بینیم جویا غیر حیرت حاصل مردم
شد از خونابه دل ها مگر تخمیر این دل ها